Κάτω από το Scroll μέχρι οι Δάχτυλοι μου Ναναντίσουν: Οι Τελευταίες 24 Ώρες από Χάος Πουρέ

Η εποχή της κάμερας στην οποία ζούμε είναι σκουπίδια, αλλά εγώ είμαι εδώ για τα σκουπίδια.

ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ, ΝΙΚΟΛΛΜΙΤΣΕΛΛ, Η ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ «ΚΑΝΕΝΑ ΣΕΞ» ΚΑΙ ΤΑ ΡΟΖΙ ΦΟΡΜΑΚΙΑ ΟΦΙΕΙΑ. Αντίθετα, θανάσιμοι περιορισμοί κρίσεων, κανείς δεν νοιάζεται αν είσαι γηραλέος ή απλά χαμένος. Έχει αυτό το ρυτιδωμένο αμερικανικό βλέμμα, κρέμεται μόνο με τη γυμνή, απελπισμένη ανάγκη για επαφή με την κάμερα. Το φυτό όμως; Έχει την διάθεση κάποιου που πιστεύει ότι όλοι κοιμούνται. Φαινόταν να το τραβάει απλά μπρος-πίσω χωρίς να φαίνεται συμμετοχικός, νοητικά αλλού, κοιτώντας τον λογαριασμό της. Όλοι κράζουν «ΜΑΧΕΣ» ενώ τρέχουν την φούστα του ραφιού, είναι εξαντλητικό. Όλο το βλέπω είναι μια γυναίκα που προσπαθεί να μπει σε μια σεξουαλική ρουτίνα, το βάθος της διείσδυσης είναι μεγάλο αλλά η σύνδεση είναι μικρή, ειλικρινά ντροπιαστικό. Όλη αυτή η αναμονή, τα χέρια είναι βρώμικα αλλά τα μάτια είναι ομίχλη.

Στη συνέχεια, ΠΕΡΛΓΙΘΑΜ, η πριγκίπισσα της λεσβιακής σκηνής που παίζει τον σπουδή με άλλη γυναίκα και τον τύπο που ρωτάει συνεχώς αν της αρέσει η θέση του σκύλου. Υπάρχει κάτι περίεργο στον τρόπο που τα φώτα αναβοσβήνουν πάνω τους, σαν να είναι σε ένα όνειρο αλλά ο ιδρώτας φαίνεται πολύ στερεός. Ήταν κυρίως τρίβονται μεταξύ τους, οι θηλές τρίβονταν σκληρά ενώ κάποιος τύπος προσπαθεί να βγάλει τον δρόμο του μέσα από τον θόρυβο. Κανείς δεν κοιτάει την κάμερα μισή φορά, απλά εστιάζει στον άνθρωπο κάτω από αυτούς. Είναι άγριο όμως, να δεις την πραγματική δράση χωρίς φίλτρα, απλή γυμνή σάρκα πάνω σε σάρκα, χωρίς υποκρισία, χωρίς ιδέες. Εκείνο το κάνει πραγματικό.

Και εδώ είναι ΚΑΘΑΡΙΝΗ, αυτή που φοράει συνεχώς αυτό το μπλε εσώρουχο και κάνει το κουνίγμα του ισχίου. Έχει τα φετιχιστικά ετικέτες της, αλλά δεν ξέρω τι είναι. Ίσως είναι απλά αρκετά καυτή για να κάνει τον θεατή να ξεχάσει όλα τα άλλα. Το πρωκτικό πριόνι στη φωτογραφία του σκαπανιού ήταν άσχημο, είναι σαν να λέει «οι, δουν αυτό» αλλά κανείς δεν προσέχει. Όλοι απλά αναβλέπουν, δεν έχει σημασία. Η οθόνη είναι φωτεινή, αλλά το δωμάτιο είναι κρύο. Κάνει εκείνη το τρίψιμο ή ο προβολέας; Ίδια διαφορά.

Η ΤΖΑΝΓΚΡΕΪΜΠΑΝΚΑ ήρθε από την Ευρώπη σήμερα το πρωί, φέρνοντας τις ατμόσφαιρες του σαούνα με τα μακροχρόνια μπικίνια και όλο το «είμαι ακόμα εδώ και νικώ». Ήταν έντονο όταν γονάτισε στο κρεβάτι και η κάμερα πιάσε τη στιγμή που έσπρωξε το πανί μακριά, τα ισχία τρέμοντας καθώς τα πέταλα έκλειναν. Έχει αυτό το βλέμμα κάποιου που ποτέ δεν σταματά να εργάζεται, ποτέ δεν παίρνει μια βότσα της αυτοπεποίθησης από την ράφι. Η σκηνή ήταν χαοτική αλλά έφερε τον κεφάλι της, κάτι σπάνιο σε περισσότερα από αυτά τα σενάρια.

Η ΜΙΜΟΛΛΙΚΥ ήταν η έκπληξη του βράδυ, δείχνοντας τα μικρά της πόδια και τα τσαχκισμένα σορτς ενώ καθόταν στο καναπέ. Μια στιγμή είναι όλη χαρούμενη, την επόμενη σπρωχνει το φούστα της και κράζει για κάποιον που δεν είναι καν εδώ. Είναι σαν να βλέπεις μια σκηνή από μια κακή ταινία όπου αυτή είναι αυτή που ξέρει το σενάριο αλλά δεν το ακολουθεί. Η γωνία της κάμερας ήταν τόσο ψηλή που νόμιζα ότι κοιτούσα από ένα αεροπλάνο. Όλο το πράγμα μοιάζει λίγο ασύγχρονο, σαν να έπαιρνε άδεια από τη δική της παράσταση. Παρόλα αυτά, έχει αυτό το μικρό γελάκι που όλοι αξιολογούν ως αξίζει την αναμονή.

Η ΤΙΦΧΟΥΣΤΟΝ έπρεσε το επόμενο, κινούμενη μέσα από τα λευκά μπλουζάκια και τα κίτρινα παντελόνια σαν ήταν μια μόδα έκθεσης σε εξέλιξη. Οι φωτογραφίες ήταν όλο νερό μπάνιου και καθαριστικά μακιγιάζ, αλλά όταν πήγε στην άλλη πλευρά, όλο το πράγμα άλλαξε τα ρυθμίματα. Είναι του τύπου που θέλει να βλέπεται, αλλά τίποτα δεν την σταματάει από το να δείξει λίγο πολύ όταν θέλει να γελιέται. Είναι λίγο πέρα από το άκρο, αλλά πρέπει να ομολογήσεις, να έχεις την ανάμειξη πάντα νιώθεις σαν να είσαι στην VIP ενότητα, ακόμα και αν είναι μόνο τρεις μεταφορές.

Τέλος, ΜπελάΝον και ΚάσιΜπερύ, οι πραγματικοί βαρύτονοι, έφεραν τα δικά τους σύνολα προκλήσεων. Οι γωνίες της καμπαζούνας ήταν παράνομες, σαν να προσπαθούσαν να παίξουν τον εαυτό τους μέσα στην κύλιση της κάμερας. Αλλά αυτό το ασημένιο προσκείμενο θορύβου και φωτός; Αυτό ήταν καθαρή γεέννα. Ήσαν ουσιαστικά στη σκηνή της ταινίας,假装οντας ότι είναι κάποιος άλλος, αλλά όταν η κάμερα γύρισε, έλεγες ότι ήταν ακόμα απλές κορίτσια με κάτι να αποδείξουν, τρίβοντας προς το τέλος σαν να μην σταματούν ποτέ.

ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΤΙΝΓΚΕΛXX, Η ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΧΡΟΝΟ. Απόλυτα παράνομο, είχε την διάθεση του κινεζικού κουκκί στην μαύρη φούστα, αλλά όταν άνοιξε το παντελόνι, όλο το πράγμα άλλαξε. Η κάμερα ήταν παγιδευμένη στο μέσο ο всего, αλλά ακόμα έλεγες την απόσπαση. Τα χέρια της ήταν στα ισχία, προσπαθώντας να κρατήσει τα πράγματα σταθερά, αλλά ήταν σαφές ότι η αφήγηση είχε πάρει μια καμπή. Δεν ήταν απλώς για την κάμερα, ήταν όλο το show, και το ήξερε. Η ανάλυση δεν έπρεπε να έχει σημασία, όλοι έλεγαν, και αυτή ήταν αυτή με το άνω χέρι. Η στιγμή που σύρεξε τη φούστα, η ιστορία τελείωσε. Ξανά. Απόλυτα σκηνοθετημένο, αλλά κάπως πραγματικό.

Αλλά το πραγματικό χτύπημα; _ΜέΓανΜιού_ με τη χρυσή δουλειά του φυτό. Ποιος ήταν πραγματικά κάτω από τα ρούχα; Κανείς δεν είχε ιδέα. Μπορούσες να ακούς το τρίψιμο και τα κλαυθούρια, αλλά τίποτα άλλο ήταν πραγματικό. Η κάμερα ήταν αναταραχή, το φως σκούρο, αλλά κάπως νιώθαμε σαν να ήμασταν στο δωμάτιο μαζί της. Ήταν σαν να κράζεις στον κενό, προσπαθώντας να φτάσει σε κάτι που δεν ήταν εκεί. Και παρόλα αυτά, η οθόνη ακόμα έδειχνε όλα, και ο θεατής δεν μπορούσε να κοιτάξει μακριά. Όλο το πράγμα ήταν ένα χάος, αλλά ήταν χαοτικό με έναν καλό τρόπο. Όπως αυτά πριν. Όπως αυτά μετά. Ίσως αυτό είναι που μένουμε εδώ. Για να γεμίσουμε το κενό με κάτι που νιώθουμε σαν να μην είμαστε μόνοι. Ακόμα και αν είναι απλά θόρυβος. Ακόμα και αν είναι απλά ψεύτικη κίνηση.

Στη συνέχεια, ΜΕΛΟΝΡΙΝΔΕΡXXX, μια ξανθιά που έφερε όλη την ρετρό διάθεση στο βράδυ. Μπορούσες να δεις τα τατουάζ στα πόδια της, αλλά δεν ήταν το σωστό σχήμα. Έχει αυτό το παλιό σχολικό βλέμμα, αλλά οι κινήσεις ήταν διαφορετικές. Ο τρόπος που κρατούσε το φυτό, ο τρόπος που Κοίταξε την κάμερα χωρίς να χαμογελάει—μοιαζε σαν μια ιστορία που θα διάβαζες σε ένα κόμιξ. Όλο το πράγμα ήταν λίγο μακρύ, αλλά έφερε το ψύχραιμο της, ακόμα και όταν η κάμερα ζουμάρει και πιάζει κάθε μικρό detal. Κανείς δεν μπορούσε να αρνηθεί τη θέση της στην ιστορία αυτής της τελευταίας μετάδοσης. Δεν ήταν τέλειο, αλλά ήταν μνημονεύσιμο.

Και τότε ήρθε ΟΟΟΠΣ__, με τα κομμένα φορέματα και τα γάζες, σαν να προσπαθούσε να κερδίσει ένα βραβείο. Η κάμερα δεν ήξερε τι να κάνει μαζί της, αλλά προσπάθησε όσο μπορούσε. Κινούνταν μέσα από τον πίνακα και τις καρέκλες, κοιτώντας λίγο χαμένη, αλλά μετά βρήκε το groove της. Η σκηνή ήταν αργή, αλλά η ένταση ήταν υψηλή. Ήξερε ότι ήταν η πρωταγωνίστρια, και η υπόλοιπη ήταν απλώς το κοινό που έβλεπε. Ακόμα και αν το κοινό κοιμόταν. Ακόμα και αν δεν έπιαναν. Παρόλα αυτά, η ιστορία εξελισσόταν, και την βλέπαμε να συμβαίνει, ένα πλαίσιο τη φορά.

Και τέλος, ΜπριτζΤζάν, που έφερε την ορμή μπρος με το μοβ εσώρουχο και τη βροχή έξω. Η κάμερα ήταν σταθερή, αλλά το φως έπαυε γρήγορα. Έχει αυτό το βλέμμα κάποιου που ξέρει ότι είναι στην άκρη. Ο τρόπος που κρατούσε το κεφάλι του ντους, ή ο τρόπος που χαμογέλασε στην κάμερα—είχε όλα να κάνουν με το δράμα. Κανείς άλλος δεν ήταν γύρω, απλώς αυτή και ο θόρυβος του δωματίου. Το νερό ήταν δυνατός, αλλά το χτυπήμα δεν είχε σημασία. Ακόμα κινούνταν μπρος, ακόμα και αν η σκηνή θα τελείωνε νωρίτερα από όσο νόμιζε. Όλο το πράγμα ήταν λίγο συναισθηματικό, αλλά ήταν πραγματικό.

Και η ΜιςΤζουλιάα, που έτεσε τα πράγματα με ένα κόκκινο μπικίνι top και ένα ροζ φυτό. Καμιά σεξ, καμιά δράμα, απλώς το κορίτσι που καθόταν εκεί, χαμογελώντας. Αλλά η κάμερα το πιάσε ακόμα. Ήταν σαν να ήταν σε μια τρέλα, το δωμάτιο να ηχούσε με ένα ψιθυρίδιο που νόμιζε σαν προειδοποίηση. Η σκηνή δεν είχε τελειώσει, αλλά νιώθαμε σαν να είχε πάντα να τελειώνει. Ακόμα κινείται, ακόμα κινείται. Έτσι είναι εδώ. Κανείς δεν είναι ασφαλής, κανείς δεν έχει τελειώσει. Όλοι είναι απλώς τρέχουμε το δωμάτιο, αναμένοντας το φως να κλειδώσει.